Μάνος Κοντολέων
Ξεκίνησα να γράφω κείμενα όταν ήμουν παιδί, περίπου στη δική σας ηλικία, στο τέλος του δημοτικού. Έγραψα το πρώτο μου κείμενο σε ένα περιοδικό -τη "Διάπλαση". Από τότε κατάλαβα ότι μου άρεσε να γράφω και να δημοσιεύονται τα κείμενα μου. Ακόμη το κάνω, γιατί αυτό που γράφω διαβάζεται από άλλους. Είναι σαν να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, τις ιδέες μου και τη φαντασία μου με πολλούς ανθρώπους. Μου αρέσει να αισθάνομαι ότι υπάρχουν άλλοι που με παρακολουθούν, που διαβάζουν τα βιβλία μου. Αυτό είναι μια πολύ ωραία αίσθηση.
Για το βιβλίο σας "Φιλαράκια", πώς συνδέετε τον τίτλο με τον χειμώνα; Πώς δημιουργήσατε την ιστορία;
Προσπάθησα να συνδέσω την ιστορία ενός παππού με τον εγγονό του. Η ιστορία με το χειμώνα σχετίζεται με το "Κόκκινο καραβάκι". Στο βιβλίο "Φιλαράκια", κάθε κεφάλαιο έχει μια ξεχωριστή ιστορία. Η πρώτη είναι το "Κόκκινο καραβάκι". Αναφέρεται στη σχέση ενός παππού και του εγγονού του, και προσπαθώ να δείξω πόσο όμορφα είναι να υπάρχει επικοινωνία και αγάπη ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών γενεών. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να περάσω.
Το βιβλίο "Τα φαντάσματα της σοφίτας" πώς το σκεφτήκατε;
Αυτό το βιβλίο ξεκίνησε από την ανάγκη να δημιουργήσω ήρωες για μια ιστορία που ξεκινά από τα παλιά. Ήθελα να μιλήσω για το πώς ακόμα και οι άνθρωποι που έχουν φύγει από κοντά μας, συνεχίζουν να ζουν μέσα από τις σκέψεις και τις μνήμες μας. Όσο περνάει ο καιρός, οι αγαπημένοι μας άνθρωποι μπορεί να μην είναι πια κοντά μας, αλλά τα "φαντάσματά" τους, οι αναμνήσεις τους, παραμένουν. Αυτός ήταν ο στόχος μου για το βιβλίο.
Πώς δημιουργείτε τους ήρωες σας;
Όλους τους ήρωες μου τους αγαπώ το ίδιο. Όπως οι γονείς αγαπούν όλα τα παιδιά τους. Εγώ, ως συγγραφέας, έχω τα "πνευματικά" μου παιδιά, τους ήρωες των βιβλίων μου. Και τους αγαπώ το ίδιο, γιατί κάθε ήρωας είναι μέρος της καρδιάς μου. Όταν γράφω για αυτούς, τους δίνω ζωή και ψυχή.
Στο βιβλίο σας : «Τα δώρα» είναι όλα τα γεγονότα αληθινά;
Ναι, όλα όσα γράφω είναι αλήθεια. Όταν ήμουν μικρός, έγραψα για το γατάκι που είχα και το έχασα. Εκείνο το κείμενο το έγραψα για να μοιραστώ το συναίσθημά μου με άλλους. Ένιωσα την ανάγκη να το πω. Έτσι κατάλαβα ότι θέλω να γίνω συγγραφέας, να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με άλλους ανθρώπους.
Ήθελα ακόμα με το βιβλίο μου αυτό να δείξω την έννοια της αλληλεγγύης και της αγάπης. Μερικά παιδιά μπορεί να μην πάρουν δώρο τα Χριστούγεννα, και αυτό με συγκινεί.
Στο βιβλίο μου :Τα φιλαράκια ,ο ήρωας της ιστορίας αποφασίζει το κόκκινο ποδήλατό του να το κάνει δώρο σε ένα άλλο παιδί, από μια άλλη χώρα. Αυτό είναι ένα μήνυμα για το πόσο σημαντικό είναι να μοιραζόμαστε και να βοηθάμε τους άλλους, ειδικά όταν αυτοί είναι σε ανάγκη.
Ποια είναι η συμβουλή σας για κάποιον που θέλει να γράψει μια ιστορία;
Η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να δώσω είναι να γράψει την ιστορία που ο ίδιος έχει αισθανθεί. Να βάλει μέσα τα βιώματά του, τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του. Όταν γράφεις κάτι που το έχεις ζήσει, το κάνεις με πιο μεγάλη δύναμη και αλήθεια.
Και εσείς, πώς παίρνετε τις ιδέες για τις ιστορίες σας;
Πραγματικά, ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος ιστορίες. Όλα τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας, κάθε άνθρωπος που συναντάμε, μπορεί να μας δώσει μια ιδέα για μια ιστορία. Αν καθίσετε με κάποιον και ακούσετε τη ζωή του, μπορεί να βρείτε μια υπέροχη ιστορία που να γίνει βιβλίο. Κάπως έτσι παίρνω τις ιδέες μου.
Είναι αλήθεια. Κάθε άνθρωπος γύρω μας έχει μια ιστορία να μας πει. Και οι συγγραφείς απλά μεταφέρουν αυτές τις ιστορίες στον κόσμο, δίνοντάς τους φωνή.
Είναι πιο εύκολο να γράψετε βιβλία για μεγάλους ή για μικρούς;
Δεν είναι τίποτα περισσότερο εύκολο, και δεν είναι τίποτα περισσότερο δύσκολο. Έχουν τις ίδιες ευκολίες και τις ίδιες δυσκολίες .Ας πούμε, μιλάω μαζί σας τώρα. Είναι μιάμιση ώρα το μεσημέρι και έχω φρέσκα ευγενικά πρόσωπα, και χαίρομαι. Προσπαθώ να μιλήσουμε με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να γίνω κατανοητός από εσάς. Αύριο, μπορεί την ίδια ώρα με τον ίδιο τρόπο να έχω απέναντί μου ανθρώπους 50-60-70 χρονών . Θα τους μιλήσω και θα πω την αλήθεια μου, και θα ακούσω τις δικές τους σκέψεις. Όλα το ίδιο σημαντικά και προσπαθώ να προσέχω το ίδιο, να είμαι ειλικρινής, να λέω την αλήθεια μου. Να μπορέσουμε να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να μάθουμε και τους άλλους.
Από πού παίρνετε τις ιδέες για να γράψετε ιστορίες σας;
Από αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Ζω μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ιστορίες. Ξέρετε, αν ερχόμουνα τώρα ανάμεσά σας και καθόμουν στο ίδιο δωμάτιο, και κάποιος μου έλεγε πώς περνάει την ημέρα του, τα όνειρά του -ε, αυτός μπορεί να ήταν ήρωας μιας νέας ιστορίας. Αν ακούς τους άλλους, ακούς τις ιστορίες τους, και κάποιες από αυτές τις κάνεις βιβλία. Μέσα στα βιβλία, υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων. Κάποιες στιγμές, ο συγγραφέας τις έχει ακούσει και τις έχει κάνει δικές του.
Ποιος διαβάζει πρώτα τα βιβλία σας;
Τα διαβάζει πρώτα η γυναίκα μου. Τα γράφω και την ώρα που τα γράφω, τα διαβάζω σε αυτήν. Παλιότερα τα διάβαζα και στα παιδιά μου, αλλά τώρα που μεγάλωσαν και ζουν μόνα τους, δεν μπορώ να τους βλέπω συχνά.
Πότε ξεκινήσατε να γράφετε;
Ιστορίες άρχισα να γράφω από την εποχή που ήμουν στην έκτη δημοτικού. Το πρώτο μου βιβλίο, όμως, εκδόθηκε όταν ήμουν 29 χρονών.
Για εσάς, τι είναι πιο σημαντικό; Να διασκεδάζουν τα παιδιά ή να διδαχθούν κάτι από τις ιστορίες σας;
Διδαχτούν... Δεν μου αρέσει αυτή η λέξη, "διδάσκω". Η κυρία Ελισάβετ μπορεί να διδάξει με τη δουλειά της, αλλά η δουλειά μου ως συγγραφέας δεν είναι να διδάξω. Είναι να σας κάνω να νιώσετε τη χαρά, άλλοτε να ονειρευτείτε, άλλοτε να θυμώσετε, άλλοτε να προσφέρετε βοήθεια. Η δουλειά του συγγραφέα είναι να δημιουργεί, να κεντρίζει συναισθήματα στον αναγνώστη.
Πόσο καιρό χρειάζεστε για να ολοκληρώσετε ένα βιβλίο;
Πολύ περισσότερο από ό,τι χρειάζεται για να το διαβάσετε εσείς. Συνήθως, 6 μήνες, 8 μήνες, μπορεί και χρόνο, ανάλογα με το βιβλίο, το μέγεθός του, πόσο καλά ξέρω την ιστορία. Αν την ξέρω καλά, ίσως και λιγότερο. Χονδρικά, για ένα βιβλίο για παιδιά υπολογίζω γύρω στους 6 μήνες.
Πώς βρήκατε το όνομα "Εε από τ΄άστρα"; Ποιος το σκέφτηκε, εσείς ή τα παιδιά;
Μια αναγνώστρια μπορεί να το είχε σκεφτεί που μπορεί να είναι και η μαμά σου. Και ο Εέ δεν μπορούσε να κάνει τα πάντα, γιατί δεν μπορεί κανείς να τα κάνει όλα. Όλοι πιστεύουμε ότι μπορούμε, αλλά υπάρχουν και πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε. Σκεφτείτε, τον τίτλο "Ο Εέ από τ΄άστρα" – κάπως ήταν έτσι όπως τον είχα σκεφτεί. Αν είχα βάλει άλλο όνομα, θα ήταν άραγε επίσης ωραίο; Πάντως να ξέρετε πως το βιβλίο είναι του συγγραφέα, και εκείνος αποφασίζει.
Γιατί δεν έμεινε ο Εέ στη Γη με τους φίλους του;
Είχε τους δικούς του στο δικό του αστέρι. Όταν πας σε μία άλλη χώρα, μπορεί να αποκτήσεις φίλους και να καθίσεις εκεί για λίγο, αλλά κάποια στιγμή θέλεις να γυρίσεις πίσω στον τόπο σου, στους ανθρώπους σου.
Γιατί δεν διαλέξατε ένα απλό παιδί για ήρωα και διαλέξατε έναν εξωγήινο;
Και εσύ, γιατί φόρεσες αυτή τη στέκα και όχι μία άλλη; Έτσι το ήθελες. Αν είχες βάλει μία άλλη, πάλι ωραία θα ήταν. Η επιλογή είναι πάντα του δημιουργού. Το βιβλίο το γράφω όπως θέλω και το κάνω όπως το βλέπω. Το θέμα είναι ότι ο καθένας δημιουργεί όπως αισθάνεται, σωστά; Μερικές φορές, τα παιδιά βλέπουν πράγματα που οι μεγάλοι έχουν ξεχάσει να παρατηρήσουν. Για παράδειγμα, σκέφτηκες να βάλεις αυτή τη στέκα με το καπελάκι και τους σκουφάκι. Το είδες, ενώ η μαμά σου δεν το είχε προσέξει. Είναι αλήθεια αυτό, ότι τα παιδιά βλέπουν διαφορετικά.Τα παιδιά έχουν μια ματιά στον κόσμο που εμείς οι μεγάλοι έχουμε ξεχάσει. Έχουν τη φρεσκάδα να παρατηρούν τις μικρές λεπτομέρειες που μας ξεφεύγουν.
Έχετε κρατήσει κάποιο αντικείμενο από την παιδική σας ηλικία όπως η κουδουνίστρα του παππού Μήτσου στα «Φαντάσματα της σοφίτας»; Κάτι που να είναι ξεχωριστό για εσάς;
Ναι, έχω κάποιες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία. Ίσως κάποια αντικείμενα να μην τα κρατάς, αλλά η αξία τους μένει μέσα σου, στις αναμνήσεις. Πάντως κρατάω πράγματα από την παιδική μου ηλικία. Μερικές φορές, δεν είναι τα αντικείμενα αυτά καθαυτά, αλλά οι αναμνήσεις που κουβαλάνε μαζί τους. Για παράδειγμα, ίσως η κουδουνίστρα να μην είναι κάτι σπουδαίο, αλλά όταν την κοιτάς, ξαφνικά σου έρχονται τόσες πολλές μνήμες και συναισθήματα από τα παιδικά σου χρόνια. Αυτά τα αντικείμενα είναι πραγματικά ξεχωριστά. Μας συνδέουν με το παρελθόν και μας θυμίζουν πράγματα που ίσως να έχουμε ξεχάσει. Έχω και βιβλία από εκείνη την εποχή, θέλετε να σας δείξω κάποια; Τα εφτά κατσικάκια; Ναι, ναι, ναι! Είναι το κλασικό παραμύθι. Ναι, εδώ έχω πολλά τέτοια βιβλία. Αν θέλεις, μπορώ να σου δείξω και πιο μικρά βιβλία. Αυτά είναι ωραία. Τα αντικείμενα είναι μικροί θησαυροί, που κρύβουν ιστορίες. Και αν τα κοιτάξεις με την κατάλληλη ματιά, μπορείς να ξαναζήσεις στιγμές από το παρελθόν.
Πώς σκεφτήκατε το «Πρώτο λουλούδι»; Ποιο ήταν το θέμα που πήρατε για τις ιστορίες σας;
Σκέφτηκα ότι η νύχτα και η μέρα μπορούν να συνεργαστούν, σαν δίδυμο. Όπως το φεγγάρι με τη δροσιά και την υγρασία της νύχτας συνεργάζεται με την ήλιο και τη ζέστη και το φως της μέρας. Ήθελα να μοιραστώ τις χαρές μου και τις σκέψεις μου με όλο τον κόσμο. Να με διαβάσουν οι φίλοι μου, και να νιώσουν αυτό που νιώθω εγώ. Όλα τα βιβλία μου είναι εμπνευσμένα από δικές μου εμπειρίες και όσα βλέπω γύρω μου.
Τα παιδιά, πώς αντιδρούν στις ιστορίες σας; Διασκεδάζουν;
Βλέπω τη χαρά τους όταν τους τις διαβάζω, και αυτό με ικανοποιεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Και η φαντασία τους είναι απίστευτη! Βλέπουν πράγματα που εμείς οι ενήλικες έχουμε ξεχάσει. Τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο με διαφορετικά μάτια, και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Αυτό είναι πολύ όμορφο. Όλα αυτά τα μικρά πράγματα, οι αναμνήσεις, οι ιστορίες... Συνθέτουν το παζλ της ζωής μας.
Ξεκίνησα να γράφω κείμενα όταν ήμουν παιδί, περίπου στη δική σας ηλικία, στο τέλος του δημοτικού. Έγραψα το πρώτο μου κείμενο σε ένα περιοδικό -τη "Διάπλαση". Από τότε κατάλαβα ότι μου άρεσε να γράφω και να δημοσιεύονται τα κείμενα μου. Ακόμη το κάνω, γιατί αυτό που γράφω διαβάζεται από άλλους. Είναι σαν να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, τις ιδέες μου και τη φαντασία μου με πολλούς ανθρώπους. Μου αρέσει να αισθάνομαι ότι υπάρχουν άλλοι που με παρακολουθούν, που διαβάζουν τα βιβλία μου. Αυτό είναι μια πολύ ωραία αίσθηση.
Για το βιβλίο σας "Φιλαράκια", πώς συνδέετε τον τίτλο με τον χειμώνα; Πώς δημιουργήσατε την ιστορία;
Προσπάθησα να συνδέσω την ιστορία ενός παππού με τον εγγονό του. Η ιστορία με το χειμώνα σχετίζεται με το "Κόκκινο καραβάκι". Στο βιβλίο "Φιλαράκια", κάθε κεφάλαιο έχει μια ξεχωριστή ιστορία. Η πρώτη είναι το "Κόκκινο καραβάκι". Αναφέρεται στη σχέση ενός παππού και του εγγονού του, και προσπαθώ να δείξω πόσο όμορφα είναι να υπάρχει επικοινωνία και αγάπη ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών γενεών. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να περάσω.
Το βιβλίο "Τα φαντάσματα της σοφίτας" πώς το σκεφτήκατε;
Αυτό το βιβλίο ξεκίνησε από την ανάγκη να δημιουργήσω ήρωες για μια ιστορία που ξεκινά από τα παλιά. Ήθελα να μιλήσω για το πώς ακόμα και οι άνθρωποι που έχουν φύγει από κοντά μας, συνεχίζουν να ζουν μέσα από τις σκέψεις και τις μνήμες μας. Όσο περνάει ο καιρός, οι αγαπημένοι μας άνθρωποι μπορεί να μην είναι πια κοντά μας, αλλά τα "φαντάσματά" τους, οι αναμνήσεις τους, παραμένουν. Αυτός ήταν ο στόχος μου για το βιβλίο.
Πώς δημιουργείτε τους ήρωες σας;
Όλους τους ήρωες μου τους αγαπώ το ίδιο. Όπως οι γονείς αγαπούν όλα τα παιδιά τους. Εγώ, ως συγγραφέας, έχω τα "πνευματικά" μου παιδιά, τους ήρωες των βιβλίων μου. Και τους αγαπώ το ίδιο, γιατί κάθε ήρωας είναι μέρος της καρδιάς μου. Όταν γράφω για αυτούς, τους δίνω ζωή και ψυχή.
Στο βιβλίο σας : «Τα δώρα» είναι όλα τα γεγονότα αληθινά;
Ναι, όλα όσα γράφω είναι αλήθεια. Όταν ήμουν μικρός, έγραψα για το γατάκι που είχα και το έχασα. Εκείνο το κείμενο το έγραψα για να μοιραστώ το συναίσθημά μου με άλλους. Ένιωσα την ανάγκη να το πω. Έτσι κατάλαβα ότι θέλω να γίνω συγγραφέας, να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με άλλους ανθρώπους.
Ήθελα ακόμα με το βιβλίο μου αυτό να δείξω την έννοια της αλληλεγγύης και της αγάπης. Μερικά παιδιά μπορεί να μην πάρουν δώρο τα Χριστούγεννα, και αυτό με συγκινεί.
Στο βιβλίο μου :Τα φιλαράκια ,ο ήρωας της ιστορίας αποφασίζει το κόκκινο ποδήλατό του να το κάνει δώρο σε ένα άλλο παιδί, από μια άλλη χώρα. Αυτό είναι ένα μήνυμα για το πόσο σημαντικό είναι να μοιραζόμαστε και να βοηθάμε τους άλλους, ειδικά όταν αυτοί είναι σε ανάγκη.
Ποια είναι η συμβουλή σας για κάποιον που θέλει να γράψει μια ιστορία;
Η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να δώσω είναι να γράψει την ιστορία που ο ίδιος έχει αισθανθεί. Να βάλει μέσα τα βιώματά του, τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του. Όταν γράφεις κάτι που το έχεις ζήσει, το κάνεις με πιο μεγάλη δύναμη και αλήθεια.
Και εσείς, πώς παίρνετε τις ιδέες για τις ιστορίες σας;
Πραγματικά, ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος ιστορίες. Όλα τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας, κάθε άνθρωπος που συναντάμε, μπορεί να μας δώσει μια ιδέα για μια ιστορία. Αν καθίσετε με κάποιον και ακούσετε τη ζωή του, μπορεί να βρείτε μια υπέροχη ιστορία που να γίνει βιβλίο. Κάπως έτσι παίρνω τις ιδέες μου.
Είναι αλήθεια. Κάθε άνθρωπος γύρω μας έχει μια ιστορία να μας πει. Και οι συγγραφείς απλά μεταφέρουν αυτές τις ιστορίες στον κόσμο, δίνοντάς τους φωνή.
Είναι πιο εύκολο να γράψετε βιβλία για μεγάλους ή για μικρούς;
Δεν είναι τίποτα περισσότερο εύκολο, και δεν είναι τίποτα περισσότερο δύσκολο. Έχουν τις ίδιες ευκολίες και τις ίδιες δυσκολίες .Ας πούμε, μιλάω μαζί σας τώρα. Είναι μιάμιση ώρα το μεσημέρι και έχω φρέσκα ευγενικά πρόσωπα, και χαίρομαι. Προσπαθώ να μιλήσουμε με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να γίνω κατανοητός από εσάς. Αύριο, μπορεί την ίδια ώρα με τον ίδιο τρόπο να έχω απέναντί μου ανθρώπους 50-60-70 χρονών . Θα τους μιλήσω και θα πω την αλήθεια μου, και θα ακούσω τις δικές τους σκέψεις. Όλα το ίδιο σημαντικά και προσπαθώ να προσέχω το ίδιο, να είμαι ειλικρινής, να λέω την αλήθεια μου. Να μπορέσουμε να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να μάθουμε και τους άλλους.
Από πού παίρνετε τις ιδέες για να γράψετε ιστορίες σας;
Από αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Ζω μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ιστορίες. Ξέρετε, αν ερχόμουνα τώρα ανάμεσά σας και καθόμουν στο ίδιο δωμάτιο, και κάποιος μου έλεγε πώς περνάει την ημέρα του, τα όνειρά του -ε, αυτός μπορεί να ήταν ήρωας μιας νέας ιστορίας. Αν ακούς τους άλλους, ακούς τις ιστορίες τους, και κάποιες από αυτές τις κάνεις βιβλία. Μέσα στα βιβλία, υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων. Κάποιες στιγμές, ο συγγραφέας τις έχει ακούσει και τις έχει κάνει δικές του.
Ποιος διαβάζει πρώτα τα βιβλία σας;
Τα διαβάζει πρώτα η γυναίκα μου. Τα γράφω και την ώρα που τα γράφω, τα διαβάζω σε αυτήν. Παλιότερα τα διάβαζα και στα παιδιά μου, αλλά τώρα που μεγάλωσαν και ζουν μόνα τους, δεν μπορώ να τους βλέπω συχνά.
Πότε ξεκινήσατε να γράφετε;
Ιστορίες άρχισα να γράφω από την εποχή που ήμουν στην έκτη δημοτικού. Το πρώτο μου βιβλίο, όμως, εκδόθηκε όταν ήμουν 29 χρονών.
Για εσάς, τι είναι πιο σημαντικό; Να διασκεδάζουν τα παιδιά ή να διδαχθούν κάτι από τις ιστορίες σας;
Διδαχτούν... Δεν μου αρέσει αυτή η λέξη, "διδάσκω". Η κυρία Ελισάβετ μπορεί να διδάξει με τη δουλειά της, αλλά η δουλειά μου ως συγγραφέας δεν είναι να διδάξω. Είναι να σας κάνω να νιώσετε τη χαρά, άλλοτε να ονειρευτείτε, άλλοτε να θυμώσετε, άλλοτε να προσφέρετε βοήθεια. Η δουλειά του συγγραφέα είναι να δημιουργεί, να κεντρίζει συναισθήματα στον αναγνώστη.
Πόσο καιρό χρειάζεστε για να ολοκληρώσετε ένα βιβλίο;
Πολύ περισσότερο από ό,τι χρειάζεται για να το διαβάσετε εσείς. Συνήθως, 6 μήνες, 8 μήνες, μπορεί και χρόνο, ανάλογα με το βιβλίο, το μέγεθός του, πόσο καλά ξέρω την ιστορία. Αν την ξέρω καλά, ίσως και λιγότερο. Χονδρικά, για ένα βιβλίο για παιδιά υπολογίζω γύρω στους 6 μήνες.
Πώς βρήκατε το όνομα "Εε από τ΄άστρα"; Ποιος το σκέφτηκε, εσείς ή τα παιδιά;
Μια αναγνώστρια μπορεί να το είχε σκεφτεί που μπορεί να είναι και η μαμά σου. Και ο Εέ δεν μπορούσε να κάνει τα πάντα, γιατί δεν μπορεί κανείς να τα κάνει όλα. Όλοι πιστεύουμε ότι μπορούμε, αλλά υπάρχουν και πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε. Σκεφτείτε, τον τίτλο "Ο Εέ από τ΄άστρα" – κάπως ήταν έτσι όπως τον είχα σκεφτεί. Αν είχα βάλει άλλο όνομα, θα ήταν άραγε επίσης ωραίο; Πάντως να ξέρετε πως το βιβλίο είναι του συγγραφέα, και εκείνος αποφασίζει.
Γιατί δεν έμεινε ο Εέ στη Γη με τους φίλους του;
Είχε τους δικούς του στο δικό του αστέρι. Όταν πας σε μία άλλη χώρα, μπορεί να αποκτήσεις φίλους και να καθίσεις εκεί για λίγο, αλλά κάποια στιγμή θέλεις να γυρίσεις πίσω στον τόπο σου, στους ανθρώπους σου.
Γιατί δεν διαλέξατε ένα απλό παιδί για ήρωα και διαλέξατε έναν εξωγήινο;
Και εσύ, γιατί φόρεσες αυτή τη στέκα και όχι μία άλλη; Έτσι το ήθελες. Αν είχες βάλει μία άλλη, πάλι ωραία θα ήταν. Η επιλογή είναι πάντα του δημιουργού. Το βιβλίο το γράφω όπως θέλω και το κάνω όπως το βλέπω. Το θέμα είναι ότι ο καθένας δημιουργεί όπως αισθάνεται, σωστά; Μερικές φορές, τα παιδιά βλέπουν πράγματα που οι μεγάλοι έχουν ξεχάσει να παρατηρήσουν. Για παράδειγμα, σκέφτηκες να βάλεις αυτή τη στέκα με το καπελάκι και τους σκουφάκι. Το είδες, ενώ η μαμά σου δεν το είχε προσέξει. Είναι αλήθεια αυτό, ότι τα παιδιά βλέπουν διαφορετικά.Τα παιδιά έχουν μια ματιά στον κόσμο που εμείς οι μεγάλοι έχουμε ξεχάσει. Έχουν τη φρεσκάδα να παρατηρούν τις μικρές λεπτομέρειες που μας ξεφεύγουν.
Έχετε κρατήσει κάποιο αντικείμενο από την παιδική σας ηλικία όπως η κουδουνίστρα του παππού Μήτσου στα «Φαντάσματα της σοφίτας»; Κάτι που να είναι ξεχωριστό για εσάς;
Ναι, έχω κάποιες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία. Ίσως κάποια αντικείμενα να μην τα κρατάς, αλλά η αξία τους μένει μέσα σου, στις αναμνήσεις. Πάντως κρατάω πράγματα από την παιδική μου ηλικία. Μερικές φορές, δεν είναι τα αντικείμενα αυτά καθαυτά, αλλά οι αναμνήσεις που κουβαλάνε μαζί τους. Για παράδειγμα, ίσως η κουδουνίστρα να μην είναι κάτι σπουδαίο, αλλά όταν την κοιτάς, ξαφνικά σου έρχονται τόσες πολλές μνήμες και συναισθήματα από τα παιδικά σου χρόνια. Αυτά τα αντικείμενα είναι πραγματικά ξεχωριστά. Μας συνδέουν με το παρελθόν και μας θυμίζουν πράγματα που ίσως να έχουμε ξεχάσει. Έχω και βιβλία από εκείνη την εποχή, θέλετε να σας δείξω κάποια; Τα εφτά κατσικάκια; Ναι, ναι, ναι! Είναι το κλασικό παραμύθι. Ναι, εδώ έχω πολλά τέτοια βιβλία. Αν θέλεις, μπορώ να σου δείξω και πιο μικρά βιβλία. Αυτά είναι ωραία. Τα αντικείμενα είναι μικροί θησαυροί, που κρύβουν ιστορίες. Και αν τα κοιτάξεις με την κατάλληλη ματιά, μπορείς να ξαναζήσεις στιγμές από το παρελθόν.
Πώς σκεφτήκατε το «Πρώτο λουλούδι»; Ποιο ήταν το θέμα που πήρατε για τις ιστορίες σας;
Σκέφτηκα ότι η νύχτα και η μέρα μπορούν να συνεργαστούν, σαν δίδυμο. Όπως το φεγγάρι με τη δροσιά και την υγρασία της νύχτας συνεργάζεται με την ήλιο και τη ζέστη και το φως της μέρας. Ήθελα να μοιραστώ τις χαρές μου και τις σκέψεις μου με όλο τον κόσμο. Να με διαβάσουν οι φίλοι μου, και να νιώσουν αυτό που νιώθω εγώ. Όλα τα βιβλία μου είναι εμπνευσμένα από δικές μου εμπειρίες και όσα βλέπω γύρω μου.
Τα παιδιά, πώς αντιδρούν στις ιστορίες σας; Διασκεδάζουν;
Βλέπω τη χαρά τους όταν τους τις διαβάζω, και αυτό με ικανοποιεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Και η φαντασία τους είναι απίστευτη! Βλέπουν πράγματα που εμείς οι ενήλικες έχουμε ξεχάσει. Τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο με διαφορετικά μάτια, και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Αυτό είναι πολύ όμορφο. Όλα αυτά τα μικρά πράγματα, οι αναμνήσεις, οι ιστορίες... Συνθέτουν το παζλ της ζωής μας.
